Wat is een Parenclub, hoe herken je ze?

Wanneer het woord “parenclub” een jachtveld wordt: een artikel over verlangen, prijzen en misleiding

Voor koppels die een open relatie hebben of gewoon wat spanning zoeken, zou een parenclub een veilige, gelijkwaardige en respectvolle plek moeten zijn. Maar een steeds vaker voorkomend fenomeen vervaagt die grens: sommige seksclubs die in de kern gericht zijn op mannelijke bezoekers, tooien zich met het jasje van een parenclub en gebruiken koppels — en vooral de vrouw van dit koppel — als lokmiddel om mannen binnen te halen.

Dit artikel vertelt je niet waar je wel of niet naartoe moet. Ik wil je alleen helpen begrijpen wat voor spel je binnenstapt, op het moment dat je de toegangsprijzen bij de deur of website ziet.

Als een club een alleenstaande man 120 euro of meer laat betalen, terwijl een stel slechts 50 euro betaalt (of soms helemaal niets, met de vrouw gratis), dan is dat geen toevallig prijsverschil. De prijs vertelt precies wat het verdienmodel is: wie is de “inhoud” die nodig is, en wie is de klant die komt consumeren.

In een echte parenclub — waar het draait om uitwisseling en sociaal contact tussen stellen — is de prijsstelling ook meestal transparant voor stellen, terwijl het doel is om een gebalanceerde, veilige sfeer te bewaren. In een verkapte seksclub dient dat grote prijsverschil maar één doel: vrouwen met een lage prijs of gratis naar binnen lokken, en hen vervolgens als aas gebruiken om mannen een hoge vergoeding te laten betalen.

In wezen is dit een dubbele verdienste: mannen betalen voor “de mogelijkheid”, en het stel — vooral de vrouw — wordt zonder het te weten in de ‘etalage’ gezet als speciale aanbieding.

Van “partner” naar “product”

In een echte parenclub is het sociale contract gebaseerd op “samen ontdekken” en “grenzen respecteren”. De regels zijn meestal duidelijk, zoals “NEE = NEE”, en de sfeer is meer gericht op sociaal zijn, ontspannen en zelfs entertainment (eten, sauna, dansvloer).

Maar wanneer een seksclub zich voordoet als parenclub, wordt dat contract eenzijdig verbroken. Het stel denkt een gemeenschapsruimte binnen te stappen die draait om “toevallige ontmoetingen” en “interactie”, maar in werkelijkheid komen ze terecht in een ruimte die betaalde mannelijke klanten visuele prikkels en contactmogelijkheden biedt. Op forums wordt wel eens gesproken over plekken die zich als parenclub presenteren, maar waar de verhouding in de praktijk 15 alleenstaande mannen op 3 stellen is. In zo’n omgeving ervaart een stel — en vooral de vrouw — geen “vrijheid”, maar een opgelegde werkdruk om bekeken te worden. Ze zijn geen “deelnemers” meer, maar “objecten van begeerte”. Let wel, er zijn ook vrouwen die hier naar verlangen en zij genieten van een overvloedige aandacht. Alleen verschilt dit 180 graden met een beginnend stel, of een stel wat classic swingen wil in een parenclub van weleer.

Vage grenzen en een grijs gebied in de regelgeving

Deze vorm van misleiding is in de Nederlandse juridische context niet per definitie “illegaal”. In de wet valt een parenclub zelf al onder de categorie “seksinrichting”. Dat betekent dat zo’n club een vergunning nodig heeft en gebonden is aan gemeentelijke regels (APV).

Het probleem is dat de wettelijke definitie geen onderscheid maakt tussen een “gemeenschapsgerichte parenclub” en een “commerciële seksclub”. Een zaak kan een parenclub-uitstraling hebben, maar op bepaalde avonden of via bepaalde marketing zich in de praktijk gedragen als een seksclub die vooral mannelijk publiek trekt. Toezichthouders kunnen moeilijk op basis van “sfeer” of “klantervaring” een vergunning intrekken, zolang er geen sprake is van illegale prostitutie of activiteiten buiten de vergunning. Voor de consument betekent dit dat je vooraf via officiële kanalen moeilijk kunt vaststellen wat het werkelijke karakter van een club is.

Je weet vast wel dat er de laatste tijd veel over consent/wederwijdse instemming gesproken wordt. Wanneer je misleid wordt kun je al niet meer spreken van instemming maar eerder van een voldongen feit, waarbij je ook nog eens kwetsbaar in je ondergoed staat. Ikzelf (Ray) heb seksueel misbruik van heel dichtbij meegemaakt. Vandaar dat ik mensen bewust wil laten worden dat het niet allemaal koek en ei is in het swingerswereldje.

Hoe kun je zelf kunt inschatten waar je terechtkomt, volgens jouw waarden en normen?

Omdat je niet op wettelijke labels kunt vertrouwen, moet je op je eigen observatie vertrouwen. Hier zijn een paar signalen die je kunnen helpen — het zijn geen absolute regels, maar ze helpen je een completer beeld te vormen:

Kijk naar de prijslogica: als de entree voor een alleenstaande man veel hoger is dan voor een stel, en de stellenprijs zo laag is dat het onrealistisch is (lager dan een normale avond uit eten), dan is de belangrijkste klant van die club de man, en is het stel slechts “decoratie”.

Kijk naar de marketingtaal: als in de promotie steeds wordt benadrukt dat er “genoeg vrouwen zijn”, dat “alleenstaande mannen ook aan hun trekken komen”, of als er wordt gewerkt met “gratis entree voor dames” of “ladies night” in plaats van met “respect”, “veiligheid”, “gemeenschap” en “samen ontdekken”, dan ligt de nadruk waarschijnlijk op het bedienen van mannelijke klanten.

Kijk naar ervaringen van anderen: voordat je besluit te gaan, kun je via onafhankelijke, niet-commerciële forums of reviewplatforms kijken naar de daadwerkelijke man-vrouwverhouding. Als er breed wordt gemeld dat er “veel alleenstaande mannen rondlopen en er nauwelijks stellen zijn”, dan zal de ervaring — ongeacht hoe de club zich noemt — vooral die van een “jachtveld” zijn. Al worden deze fora grotendeels door dezelfde bedrijven volgeschreven.

Kijk naar de regels en cultuur: een echte parenclub hecht sterk aan de consensus dat “nee is nee” en aan het vermogen van het personeel om in te grijpen. Als een club niets doet aan een cultuur van “grenzen respecteren”, of als het personeel grensoverschrijdend gedrag negeert, dan is de kans groot dat er een logica heerst van “wie betaalt, mag wat”.

Worden er helemaal geen, of slechts 1 parenavond in de week/maand georganiseerd, en is de rest van de tijd ingeruimd voor mannelijk plezier, dan is het eigenlijk gewoon een herenclub, om het zo maar te noemen.

Adverteren met gangbangs op sexjobs of andere prostitutie websites? Dat doen parenclubs en erosauna’s niet.

Tot slot

Hier op SamenSwingen presenteren wij alleen parenclubs, sommige erosauna’s en expliciete stellendagen bij seksclubs. We hebben een evenementen agenda voor stellendagen gemaakt, zodat je hopelijk niet voor nare, gedwongen verrassingen komt te staan, en op een ontspannen manier kunt uitgaan. We realiseren ons ook dat er mensen zijn die juist een extra man op prijs stellen, dus er is zeker vraag naar en je bent welkom om te doen wat jij wilt, alleen dan wel bewust.

Waar je naartoe gaat, is dus jouw keuze. Maar “geïnformeerd zijn” is de voorwaarde voor een vrije keuze. Wanneer het verdienmodel van een zaak is gebaseerd op “stellen als lokaas”, dan misbruikt die zaak het vertrouwen dat mensen hebben in wat een parenclub zou moeten zijn — gelijkwaardigheid, respect en samen ontdekken — om een heel ander commercieel doel te dienen.

Weten wat er achter het prijskaartje schuilt, en weten wie er wordt geconsumeerd, is de eerste stap om je eigen ervaring en grenzen te beschermen. Je hoeft geen oordeel te vellen over mannen alleen, die naar een seksclub gaan, en je hoeft niet te definiëren wat een “echte” parenclub is. Je hoeft alleen maar, voordat je die deur openduwt, te weten wat voor spel je binnenstapt. Dan wens ik je een fijne avond!
Ray